ప్రేమ పరిమళ౦

వీచే౦దుకు గాలికి శక్తి లేక,

ఇప్పుడు నీ హృదయంలో గల

ప్రేమ పరిమళాలు నన్ను చేరలేక పోవచ్చును.

కానీ........

ఆఘ్రాణి౦చిన నాకు తెలుసులే..

అవి ఎంత తీయనివో, తీయలేనివో.

హృదయం

నా హృదయం అలౌకికానందంతో ఉప్పొంగిపోతోంది.

మూలమేమిటా అని పరిశీలనగా చూశాను.

ఒక చిన్న తీగ దొరికింది. అదొక మాటల తీగ.

ఆ తీగ ఆధారం కోసం చూశాను. ప్రక్కనుండి నవ్వుల పసిడి తీగ.

కొంచెం ముందుకు వెళ్ళి చూస్తే

అద్భుత సౌందర్యలతా ప్రేమసుమాలు పలుకరిస్తున్నాయి.

వాటి ప్రక్కనే విరిసిన శృంగార నవమల్లికాలతలు

నన్నల్లుకుని పులకాంకితుడిని చేస్తున్నాయి.

అసలిన్ని తీగలు ఎక్కడ నుండి ఉద్భవించాయో..!

సున్నితంగా సునిశితంగా పరికిస్తే.........

ఆశ్చర్యం! నీ ప్రేమాన్విత హృదయంలోని

స్నేహమనే చిరుబీజాన్ని నా హృదయంలో వెదజల్లావుగా !

ఆ బీజమే హృదయమంతా అల్లుకుని నాకింత ఆనందాన్ని పంచుతోంది.

నేస్తమా ! ఎంత బావుందో...

'నా' అనుకుంటున్న 'నీ' హృదయం.

నేస్తమా!

కనులు తెరుస్తూనే నా మది నీ కోసం వెతుక్కుంటుంది.

ఎందుకో తెలుసా...?

కనులు మూసుకుని నిదురించే సమయంలో,

నీ తలపుల భావలహరి అందించిన

మధురోహల సుందర రూపాన్ని చూడాలని.

సుదూర బాటసారి

గత జన్మల అనుబంధాలు గుర్తుకు వచ్చేలా

ఈ జన్మలో నీవే సర్వస్వమన్నట్లు జీవించే

నా చూపులు నిన్ను చేరలేకపోతుంటే,

నా మాటలు నీ చెవిని సోకలేకపోతుంటే,

నా అడుగులు ఏవో పాశాలచే బంధించ బడుతుంటే,

నా భావాలు నాలోనే మ్రగ్గి పోతుంటే...

ఒక్కొక్క సారి. ఒక్కొక్కటి.. ఒక్కొక్కలా...

ఒక్కొక్క మాట. ఒక్కొక్కచూపు.. ఒక్కొక్క అడుగు...

ఒకటొకటిగా అన్నీ ఒకటిగా చేరి

నీ హృదయాన్ని నాకు దూరం చేస్తుంటే...

నా చూపులు చూపు కోల్పోయి,

నా పిలుపు నిశ్శబ్ద శబ్దంగామారి,

నా అడుగులో గమనం లేని అగమ్య చలనంతో

నా ఊహలు నిర్జీవ భావాలుగా మారిపోతే...

నా చైతన్యం అచేతనంగా మారి

అంతమేలేని అనంతజీవన పయనాన్ని అంతంచేస్తుంటే...

నేస్తమా! నీ దరికి చేరే భాగ్యాన్ని కోల్పోయి

జీవనలక్ష్యాల వైపు పయనించలేని

సుదూర బాటసారిగా మిగిలిపోతాను.

గమ్యం

"యు ఆర్ అటేన్షన్ ప్లీజ్..." అంటూ

రైలు రాకను తెలియజేసే అనౌన్స్మెంట్లా,

సృష్టిలో తన రాకకు సమయమాసన్నమైందని

తల్లికి పురిటి నొప్పులు కలుగజేస్తుంది బిడ్డ.

తన ప్రయాణ ఆరంభంలో కూత కూసే రైలులా

కేర్...కేర్...అంటూ ఆరంభిస్తుంది,జీవి తన జీవన ప్రయాణాన్ని.

మార్గమధ్యంలో వచ్చే స్టేషనులన్నీ జీవిత విభిన్న దశలేసుమా!

ముందుకు సాగే రైలు విడిచిపెట్టే స్టేషన్స్లా

గడచిన జీవనదశలు వగచినా వెనుదిరిగిరావు.

సమయానికి చేరకుంటే మిస్సయ్యే రైలుబండి

అప్రమత్తత లేకుంటే లాసయ్యే సదవకాశాలకు నిదర్శనం సుమండీ!

జనసందోహంతో క్రిక్కిరిసిన ట్రైనూ,

సమస్యల వలయంలో చిక్కుకున్న బ్రెయిను...

కాలాంతరాలలో ఖాళీ అవకమానవు,

హృదయాంతరాలలో ప్రశాంతత దొరకక మానదు.

పగటి వెలుగు రేఖలలో,నిశిరాతిరి చీకటిలో, పచ్చని పైరు పొలాలలో,వెచ్చని రాతి సీమలలో,

మంచు దొంతరలలో, మండుటెండలలో,ముసురువానలలో,

పల్లెపల్లెలలో,పట్టణాలలో_ఎంతటి దూరమైనా,మరెంత భారమైనా

నిలకడగా పయనాన్ని సాగిస్తుంది, అలవోకగా నీ గమ్యాన్ని చేరుస్తుంది.

రైలు ప్రయాణంలో కలిసే సాటి ప్రయాణీకుల్లా

జీవన ప్రయాణంలో మసలే హితులూ, స్నేహితులూ,

ఎవరి గమ్యాలను వారు చేరుకుంటూ ఉంటారు.

చివరివరకూ నీకు తోడెవరు ఉంటారు?

మనందర్నీ పట్టించుకునే రైలుబండి గార్డులాగ.,మనమెవరూ పట్టించుకోని పవర్ఫుల్ గాడ్ తప్ప.

ఇంజను డ్రైవరులా నీ మనస్సు పనిచేస్తే

ఎర్ర, పచ్చ జెండాలు, దారిలోన సిగ్నల్స్లా

అంతరాత్మ ఎల్లప్పుడూ హెచ్చరికలు చేస్తుంది.

బుద్ధిగ మెలిగావంటే కష్టాలకు దూరమవుతావ్... కాదని సాగావంటే కాలగర్భంలో కలసిపోతావ్.

పేదరికంతో పోల్చే పాసింజరు బండీ, పెద్దరికం ఫీలయ్యే ఫాస్టింజను బండీ ...

చేరుకునే సమయాలలో వెనక ముందులైనా

అవి చేరకమానలేని చిట్ట చివరి గమ్యమొకటే.

అదేరీతి మనజీవన గతులు మాత్రం వేరైనా

మతాలు ఘోషించినట్లు మన జీవనగమ్యమొక్కటే,

ధూమశకట మార్గంలో సమాంతరంగా సాగిపోవు నిశ్చల పట్టాలవోలె..

మనజీవన మార్గంలో ఏనాడూ, ఏ చోటా కలిసిపోనీ, కలుపలేని

ఐహిక మొకవైపు, ఆధ్యాత్మికమొకవైపు . . .

ఈ రెంటిలో ఏ ఒక్కటి లేకున్నా, ముప్పు నీకు తప్పాదురా, ముందు బ్రతుకు శూన్యమురా.

పయనించే పదిక్షణాలు పరిస్థితులతో సర్దుకుంటే

ఆది రైలు ప్రయాణమైనా, మన జీవన యానమైనా

పొగలు గ్రక్కే కమ్మని కాఫీలా, సాగక మానదు సాఫీగా.

అందుకే నేనంటాను . . .

మానవ సృష్టిలోని ఈ రైలు ప్రయాణం.. భగవంతుడు సృష్టించిన మన జీవనయానం.

ఆత్మ స్వరూపం

ఆకాశంతో మాట్లాడాలని మైదానం అంచుకు చేరాను.

ఆ ప్రక్క సూరీడు పెరటిలోకి వెళ్ళిపోతున్నాడు.

మైదానంలో కూర్చొని తలెత్తి పిలిచాను,

"విశాలమైన హృదయంగల ఓ నేస్తమా!" అని.

అనంతమై వ్యాపించి ఉన్న తనను పిలిచినందుకు

నన్ను మురిపిస్తూ పలికింది "ఓయ్" అంటూ!

"కదలాడే నా మనస్సును నీతో పోల్చుకుంటున్నాను.

భావాల రూపాలన్నీ ఏవేవో భాష్యాలు చెబుతున్నాయ్.

భవిష్యత్తుపై ఆశలు చిగురింపచేసే సూర్యోదయాలు,

నిరాశల నిస్సత్తువలో అణగారిపోయే సూర్యస్తమయాలు,

దిక్కుతోచని అంధకారంలో మిణుకు మిణుకుమనే

తళుక్కు తారల వలె మెరిసే ఆశల దీపాలు,

నా హృదయానికి వెన్నెలలుపరచే చందమామ,

వీచే వేడి గాలుల వంటి నిట్టూరుపులు,

బాధనుపశమింప చేసేందుకు వీచే ఓదార్పుల చల్లగాలులు...

ఇవన్నీ నీలోకూడా ఉన్నాయి కదా!

మరి నీవెందుకుఅంత గంభీరంగా ఉన్నావు?

ఊగిసలాడలేని నీ స్థితప్రజ్ఞతకు కారణమేమై ఉంటుంది?"

ప్రశాంతత కోరే నా మనస్సు అడిగిన ప్రశ్నకు

బదులుగా ఒక చిరునవ్వు చిందించింది.

"ఇంతదూరం వచ్చిన నీవు మరికొంచెం ముందుకు వెళ్ళిచూడు,

నీకే తెలుస్తుందని."

అడుగులు ముందుకు వేసిచూసాను, ఆశగా, ఆత్రంగా.

అనంత ఆకాశం ఆవలగల దేదీప్యమానమైన,

తేజోస్వరూపం కానవచ్చింది.

అప్పుడు జ్ఞానోదయమయ్యింది.

అనంతమైన అనుభూతుల అంచులు దాటి వెళ్ళగలిగితే

నాలోనే నాకు కనిపించే, నన్ను మురిపించే,

నన్ను మరపించే, ముక్తి కలిగించే, పరవసింపజేసే

నా ఆత్మస్వరూపం ..... ఆ పరమాత్మస్వరూపం

* * * * *

జీవన చిత్రం

దరికి చేరలేను..

దూరమవ్వలేను.

మాటలాడలేను..

మౌనిని కాలేను.

కనుల నింపలేను..

కనులు మూయలేను.

చింత మానలేను..

చింత బాపలేను.

ప్రీతి పిల్వలేను..

భ్రాంతి వదలలేను.

కోపమాపలేను..

తాపమోపలేను.

మదిని మూయలేను..

మమత నీయలేను.

సుఖము వీడలేను..

బాధ తీర్చలేను.

నిన్ను వీడలేను..

వీడి నేను లేను.

.........................

ఎంత చిత్రమాయె..

నా జీవచిత్రమ్ము!

.........................

ఛిద్రమవును కాదె..

నీవు లేకున్నను....!